Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 208

<< | หน้าที่ 208 | >>
พุทธอุทาน


ผู้ใดไม่มีกิเลสเป็นเหตุให้กำเริบ ภายในจิต

และล่วงพ้นความเป็นภพและอภพ ต่าง ๆ ได้แล้ว

ทวยเทพไม่สามารถจะมองเห็นผู้นั้น

ผู้ปราศจากภัย มีความสุข ไม่เศร้าโศก

ภัททิยสูตรที่ ๑๐ จบ


มุจจลินทวรรคที่ ๒ จบ


รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ


๑. มุจจลินทสูตร ๒. ราชสูตร

๓. ทัณฑสูตร ๔. สักการสูตร

๕. อุปาสกสูตร ๖. คัพภินีสูตร

๗. เอกปุตตกสูตร ๘. สุปปวาสาสูตร

๙. วิสาขาสูตร ๑๐. ภัททิยสูตร

๑ พุทธอุทานนี้ ทรงเปล่งแสดงอานุภาพวิเวกสุขที่ล่วงวิสัยของปุถุชน ว่าเป็นสุขที่ปราศจากภัยและความ โศกเศร้า (ขุ.อุ.อ. ๒๐/๑๗๑)
๒ กิเลสเป็นเหตุให้กำเริบ หมายถึงราคะ โทสะ โมหะ (ขุ.อุ.อ. ๒๐/๑๗๒)
๓ ภพ หมายถึงสมบัติ(ความถึงพร้อม) วุฑฒิ(ความเจริญ) สัสสตะ(ความเที่ยงแท้) ปุญญะ(บุญ) สุคติ(ภูมิที่ ไปดี)ขุททกะ(สิ่งเล็กน้อย) อภพหมายถึงวิปัตติ(ความวิบัติ)หานิ(ความเสื่อม)อุจเฉทะ(ความขาดสูญ) บาป(ความชั่ว)มหันตะ(สิ่งใหญ่ ๆ) (ขุ.อุ.อ. ๒๐/๑๗๒)
๔ ดูเทียบ วิ.จู. (แปล) ๗/๓๓๒/๑๗๓

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka