Tipitaka>

พระไตรปิฎก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 311

<< | หน้าที่ 311 | >>
อยากรับเอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจให้สดชื่นร่าเริง ด้วยธรรมีกถาโดยวิธีต่าง ๆ ยิ่งกว่าประมาณ

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ ในเวลานั้นว่า

พุทธอุทาน


บุคคลตัดวัฏฏะ ได้ จึงบรรลุถึงความไม่หวัง

แม่น้ำคือตัณหาที่ถูกอรหัตตมรรคญาณทำให้เหือดแห้งแล้ว

จึงไหลไปอีกไม่ได้

วัฏฏะที่ตัดได้แล้ว ย่อมไม่หมุนวนได้อีก

สภาพนี้แหละคือความสิ้นสุดแห่งทุกข์

ทุติยลกุณฏกภัททิยสูตรที่ ๒ จบ


๓. ปฐมสัตตสูตร


ว่าด้วยสัตว์ที่ติดอยู่ในกาม สูตรที่ ๑


{๑๔๙} [๖๓] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น มนุษย์ทั้งหลายในกรุงสาวัตถีโดยมากเป็นผู้ติดใจใน กามทั้งหลายเกินขอบเขต เป็นผู้ยินดี รักใคร่ เพลิดเพลิน หลงใหล หมกมุ่น มัวเมา อยู่ในกามทั้งหลาย

๑ วัฏฏะ ในที่นี้หมายถึงกิเลสวัฏ (ขุ.อุ.อ. ๖๒/๓๘๙)
๒ บรรลุถึงความไม่หวัง หมายถึงบรรลุนิพพาน (ขุ.อุ.อ. ๖๒/๓๘๙)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka