พระไตรปิฎก

ภิกษุทั้งหลาย เราไม่เรียกอายตนะนั้นว่า

มีการมา มีการไป มีการตั้งอยู่ มีการจุติ มีการอุบัติ

อายตนะนั้นไม่มีที่ตั้งอาศัย ไม่เปลี่ยนแปลง

ไม่มีอารมณ์ยึดเหนี่ยว นี้แลคือที่สุดแห่งทุกข์







{๑๕๙} [๗๒] ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงชี้แจงให้ภิกษุทั้งหลายเห็นชัด ชวนใจให้อยากรับเอาไปปฏิบัติ เร้าใจให้อาจหาญแกล้วกล้า ปลอบชโลมใจ ให้สดชื่นร่าเริงด้วยธรรมีกถาว่าด้วยเรื่องนิพพาน ฝ่ายภิกษุเหล่านั้นก็ทำให้มั่น มนสิการ แล้วน้อมนึกธรรมีกถาทั้งปวงด้วยจิต เงี่ยโสตลงฟังธรรม

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ ในเวลานั้นว่า



ฐานะที่บุคคลเห็นได้ยาก

ชื่อว่านิพพานอันไม่มีตัณหา

นิพพานนั้นเป็นธรรมที่มีอยู่จริง ไม่เห็นได้ง่าย

ตัณหาอันบุคคลแทงตลอดแล้ว

กิเลสเครื่องกังวลก็ไม่มีแก่ผู้รู้อยู่ เห็นอยู่