Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 392

<< | หน้าที่ 392 | >>
ธรรมชาติที่เกิด ที่ปรากฏ ที่เกิดขึ้นพร้อมแล้ว

อันปัจจัยทำ อันปัจจัยปรุงแต่ง ไม่ยั่งยืน

ระคนด้วยชราและมรณะ เป็นรังแห่งโรค

มีความเสื่อมโทรมเป็นปกติ

มีอาหารและตัณหาเป็นแดนเกิด

บุคคลจึงไม่ควรยินดีธรรมชาติดังกล่าวนั้น

ความสลัดออกจากธรรมชาติดังกล่าวนั้นได้

เป็นความสงบ มิใช่วิสัยแห่งการคาดคะเน

เป็นภาวะที่ยั่งยืน

ธรรมชาติที่ไม่เกิด ที่ไม่เกิดขึ้นพร้อมแล้ว

ไม่มีความโศก ปราศจากธุลีคือกิเลส

เป็นภาวะควรเข้าถึงแท้จริง

ความดับแห่งธรรมชาติที่เป็นทุกข์ทั้งหลาย

คือความสงบระงับแห่งสังขาร เป็นความสุข

แม้เนื้อความนี้ พระผู้มีพระภาคก็ตรัสไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้แล

อชาตสูตรที่ ๖ จบ


๗. นิพพานธาตุสูตร


ว่าด้วยนิพพานธาตุ


{๒๒๒} [๔๔] แท้จริง พระสูตรนี้ พระผู้มีพระภาคตรัสไว้แล้ว พระสูตรนี้ พระอรหันต์ กล่าวไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

“ภิกษุทั้งหลาย นิพพานธาตุ ๒ ประการนี้

นิพพานธาตุ ๒ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. สอุปาทิเสสนิพพานธาตุ

๒. อนุปาทิเสสนิพพานธาตุ


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka