Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 530

<< | หน้าที่ 530 | >>
[๑๒๑] คนดักฆ่าหรือทำร้ายคนเดินทาง ชิงเอาทรัพย์สมบัติ

เพราะความอยากได้ทรัพย์สมบัติเพียงเล็กน้อยของเขา

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๒] คนถูกเขาอ้างเป็นพยาน แล้วกล่าวคำเท็จ

เพราะตนเป็นเหตุ เพราะผู้อื่นเป็นเหตุ หรือเพราะทรัพย์เป็นเหตุ

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๓] คนที่ประพฤติล่วงเกินภรรยาของญาติ หรือของเพื่อน

จะด้วยการข่มขืนหรือด้วยความยินยอมกันก็ตาม

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๔] คนผู้สามารถเลี้ยงตนเองและผู้อื่นได้

แต่ไม่เลี้ยงดูมารดาบิดาของตน ผู้แก่ชรา

ผ่านวัยหนุ่มวัยสาวแล้ว พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๕] คนผู้ทุบตี ดุด่ามารดาบิดา พี่น้อง

พ่อตา แม่ยาย หรือพ่อผัว แม่ผัว

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๖] คนที่ถูกถามถึงสิ่งที่เป็นประโยชน์

กลับบอกสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

หรือพูดกลบเกลื่อนบอกไม่ชัดเจน

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๗] คนทำบาปกรรมไว้แล้ว ปรารถนาว่า

คนอื่นอย่าพึงรู้ว่าเราทำ

ปกปิดการกระทำไว้

พึงทราบว่าเป็นคนเลว

[๑๒๘] คนไปบ้านผู้อื่น ถูกต้อนรับด้วยโภชนาหารอย่างดี

แต่พอเขามาบ้านตนบ้าง กลับไม่ต้อนรับเขาเช่นนั้น

พึงทราบว่าเป็นคนเลว


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka