พระไตรปิฏก

[๓๖๘] ภิกษุผู้ไม่ผิดพลาดทางกาย วาจา และใจ

รู้แจ้งซึ่งธรรมโดยชอบ ปรารถนาบทคือนิพพานอยู่

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

[๓๖๙] ภิกษุรู้จักเคารพนบไหว้ ไม่ถือตัว ถึงถูกด่าว่าก็ไม่โกรธ

ได้ภัตตาหารที่ผู้อื่นถวายประจำแล้วก็ไม่ประมาทมัวเมา

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

[๓๗๐] ภิกษุละความโลภและกามภพเป็นต้นได้แล้ว

เว้นขาดจากการฆ่าฟัน และการจองจำผู้อื่น

ตัดความสงสัยได้แล้ว ปราศจากกิเลสดุจลูกศร

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

[๓๗๑] ภิกษุผู้รู้ข้อปฏิบัติที่สมควรแก่ตน

รู้แจ้งสัจธรรมตามความเป็นจริง

ไม่เบียดเบียนสัตว์โลกทุกชนิด

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

[๓๗๒] ภิกษุไม่มีอนุสัยกิเลสใด ๆ ถอนรากอกุศลธรรมได้หมดสิ้น

ไม่มีความหวัง ปราศจากตัณหาโดยสิ้นเชิง

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

[๓๗๓] ภิกษุผู้สิ้นอาสวะแล้ว ละมานะได้เด็ดขาด

ล่วงพ้นทางแห่งราคะ ๑ ทั้งหมด

ฝึกตนได้ ดับกิเลสลงได้อย่างสิ้นเชิง ดำรงตนมั่นคง

ชื่อว่า ละเว้นอยู่ในโลกได้โดยชอบ

๑ ทางแห่งราคะ หมายถึงธรรมอันเป็นไปในภูมิ ๓ (กามภูมิ รูปภูมิ อรูปภูมิ) (ขุ.สุ.อ. ๒/๓๗๓/๑๘๔)