พระไตรปิฏก

เสลพราหมณ์คิดว่า “พระสมณโคดมทรงประกอบด้วยลักษณะมหาบุรุษ ๓๒ ประการบริบูรณ์ ไม่บกพร่อง แต่เรายังไม่ทราบว่าพระองค์เป็นพระพุทธเจ้าจริง หรือไม่ เราเคยฟังคำของพราหมณ์ทั้งหลายผู้สูงวัย เป็นผู้ใหญ่ เป็นอาจารย์ต่อ ๆ กันมา กล่าวสอนไว้ว่า พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย ย่อมแสดง พระองค์ให้ปรากฏในเมื่อบุคคลกล่าวถึงคุณของพระองค์ อย่ากระนั้นเลย เราควร ชมเชยพระสมณโคดมเฉพาะพระพักตร์เป็นคาถาที่เหมาะสม”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เสลพราหมณ์จึงสดุดีพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาที่เหมาะสม เฉพาะพระพักตร์ว่า

[๕๕๔] ข้าแต่พระผู้มีพระภาค พระองค์เสด็จอุบัติมาดีแล้ว

มีพระวิริยภาพ มีพระวรกายสมบูรณ์

มีพระรัศมีเรืองงาม เป็นผู้น่าทัศนายิ่งนัก

มีพระฉวีวรรณเปล่งปลั่งดั่งทอง

มีพระเขี้ยวแก้วขาวสะอาด

[๕๕๕] เพราะพระลักษณะมหาบุรุษ

ที่มีปรากฏแก่มหาบุรุษนั้น

ย่อมมีปรากฏในพระวรกายของพระองค์อย่างครบถ้วน

[๕๕๖] พระองค์มีพระเนตรแจ่มใส มีพระพักตร์ผุดผ่อง

มีพระวรกายสูงใหญ่ตรง

มีพระเดช ทรงรุ่งเรืองอยู่ในท่ามกลางหมู่สมณะ

เหมือนดวงอาทิตย์รุ่งเรืองอยู่ ฉะนั้น

[๕๕๗] พระองค์เป็นภิกษุ มีคุณสมบัติงดงามน่าชม

มีพระฉวีวรรณผุดผ่องดั่งทอง

พระองค์มีพระวรรณะสูงส่งถึงเพียงนี้

จะเป็นสมณะไปทำไม