Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 25 หน้าที่ 687

<< | หน้าที่ 687 | >>
๔. อัฏฐกวรรค


หมวดว่าด้วยการไม่ติดอยู่ในกาม


กามสูตร


ว่าด้วยเรื่องกาม


(พระผู้มีพระภาคตรัสแก่พราหมณ์ผู้เป็นชาวนา ณ กรุงสาวัตถีดังนี้)

{๔๐๘} [๗๗๓] ถ้ากาม นั้นสำเร็จด้วยดีแก่สัตว์นั้น ผู้อยากได้กามอยู่

สัตว์นั้นได้กามตามที่ต้องการแล้ว

ย่อมเป็นผู้อิ่มใจแน่แท้

[๗๗๔] ถ้าเมื่อสัตว์นั้นอยากได้กามอยู่ เกิดความพอใจแล้ว

กามเหล่านั้นเสื่อมไป

สัตว์นั้นย่อมเจ็บปวด เหมือนถูกลูกศรแทง

[๗๗๕] ผู้ใดละกามได้ เหมือนคนเดินเลี่ยงหัวงู

ผู้นั้นมีสติ ล่วงพ้นตัณหาที่ชื่อว่า วิสัตติกา นี้ในโลก

[๗๗๖] นรชนใดปรารถนาเนือง ๆ ซึ่งไร่นา ที่ดิน เงิน โค ม้า

ทาส บุรุษ สตรี พวกพ้อง หรือกามเป็นอันมาก

[๗๗๗] กิเลสทั้งหลายอันไม่มีกำลังครอบงำนรชนนั้น

อันตรายทั้งหลาย <๔ > ย่ำยีนรชนนั้น

๑ ขุ.ม. (แปล) ๒๙/๑-๖/๑-๒๓
๒ กาม ในที่นี้หมายถึงวัตถุกาม (ขุ.สุ.อ. ๒/๗๗๓/๓๔๖)
๓ ดูเชิงอรรถที่ ๒ หน้า ๘๙ ในเล่มนี้
๔ อันตราย มี ๒ อย่าง (๑) อันตรายที่ปรากฏ คือ ราชสีห์ เสือโคร่ง เป็นต้น (๒) อันตรายที่ไม่ปรากฏ คือ กายทุจริต วจีทุจริต และมโนทุจริต เป็นต้น ในที่นี้หมายถึงอันตรายที่ไม่ปรากฏ (ขุ.ม. (แปล) ๒๙/๕/๑๖-๑๗, ขุ.สุ.อ. ๒/๗๗๗/๓๔๗)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka