พระไตรปิฏก

ภิกษุผู้เป็นเสขะพึงกำจัดวิตกอันเป็นที่ตั้ง

แห่งความคร่ำครวญเหล่านี้ เป็นผู้ไม่มีกังวลท่องเที่ยวไป

[๙๗๘] ภิกษุนั้นในธรรมวินัยนี้

ได้อาหารและเครื่องนุ่งห่มในกาลแล้ว

พึงรู้จักประมาณเพื่อสันโดษ

ภิกษุนั้นคุ้มครองในปัจจัยเหล่านั้น

เป็นผู้สำรวมเที่ยวไปในหมู่บ้าน

แม้ถูกด่า ก็ไม่พึงกล่าววาจาหยาบ

[๙๗๙] ภิกษุพึงเป็นผู้ไม่สอดส่ายจักษุ

และไม่พึงเป็นผู้มีเท้าอยู่ไม่สุข

พึงเป็นผู้ขวนขวายในฌาน ตื่นอยู่โดยมาก

ปรารภอุเบกขา มีจิตตั้งมั่น

พึงเข้าไปตัดความตรึกธรรม

ที่อาศัยความตรึกและความคะนอง

[๙๘๐] ภิกษุถูกผู้ตักเตือนด้วยวาจา พึงมีสติชื่นชม

ทำลายความกระด้างในเพื่อนพรหมจารี

พึงเปล่งวาจาเป็นกุศล

ไม่พึงเปล่งวาจาเกินขอบเขต

ไม่พึงคิดหาเรื่องที่จะว่ากล่าวคน

[๙๘๑] ลำดับต่อไป ภิกษุพึงเป็นผู้มีสติ

ศึกษาเพื่อกำจัดธุลี ๕ อย่างในโลก

คือพึงปราบปรามราคะในรูป ราคะในเสียง ราคะในกลิ่น

ราคะในรส และราคะในผัสสะ