พระไตรปิฏก

[๘๔๕] พระองค์ได้ตรัสสอนดิฉันว่า “นี้คือทุกข์ นี้คือเหตุเกิดทุกข์

นี้คือความดับทุกข์ และนี้คือทางสายตรงให้บรรลุอมตธรรม” ๑

[๘๔๖] ดิฉันดำรงอยู่ในพระโอวาทของพระตถาคต ผู้ทรงอนุเคราะห์

เกื้อกูล ทรงฉลาดว่า

“บุคคลได้บรรลุทางคือนิพพานซึ่งเป็นธรรมอันไม่ตาย

สงบระงับ ไม่มีการจุติ”

[๘๔๗] ดิฉันนั้นมีความภักดีมั่น ไม่หวั่นไหว

เพราะมีความเห็นชอบเป็นปกติ

ด้วยศรัทธาที่หยั่งรากลงแล้ว จึงได้เป็นธิดาที่แท้จริงของพระพุทธองค์

[๘๔๘] ดิฉันนั้นไม่มีภัย จึงเที่ยวรื่นเริงบันเทิงใจอยู่

ทัดทรงมาลัยทิพย์ ดื่มน้ำหวานที่ทำให้สดชื่น

[๘๔๙] เหล่าดุริยเทพ ๖๐,๐๐๐ องค์ ช่วยกันปลุกเร้าดิฉันให้เกิดปีติโสมนัส

ได้แก่ เทพบุตรมีนามว่า อาฬัมพะ คัคคระ ภีมะ สาธุวาที ปสังสยะ

[๘๕๐] โปกขระและสุผัสสะ เหล่าเทพธิดาน้อย ๆ มีนามว่า

วีณา โมกขา นันทา สุนันทา โสณทินนา สุจิมหิตา

[๘๕๑] อลัมพุสา มิสสเกสีและบุณฑริกา อนึ่ง เทพกัญญาอีกพวกหนึ่ง

คือเอณีปัสสา สุผัสสา สุภัททาและมุทุวาทินี

[๘๕๒] ผู้ประเสริฐกว่านางอัปสรทั้งหลาย

ผู้มีหน้าที่ปลุกเร้าให้เกิดปีติโสมนัส

เทวดาเหล่านั้น พอได้เวลาก็เข้ามาหาดิฉัน เสนอด้วยวาจาน่ายินดีว่า

[๘๕๓] เอาเถอะ พวกเราจักฟ้อนรำ ขับร้อง บำเรอเธอให้รื่นรมย์

สถานที่ที่ดิฉันได้รับในบัดนี้ มิใช่สถานที่สำหรับคนที่ไม่ได้ทำบุญไว้

แต่เป็นสถานที่สำหรับคนที่ได้ทำบุญไว้แล้วเท่านั้น

๑ เว้นทางสุดโต่ง ๒ อย่างแล้วดำเนินตามมรรคอริยสัจจที่เป็นเหตุให้บรรลุอมตธรรม เพราะดำเนินไปตามทาง ให้บรรลุนิพพาน (ขุ.วิ.อ. ๘๔๕/๒๔๘)