พระไตรปิฏก

{๕๗} [๙๓๖] ท่านสถิต ดื่ม กิน อยู่ในวิมานนั้น

มีทวยเทพพากันบรรเลงพิณทิพย์ดังไพเราะ

ในวิมานของท่านนี้มีเบญจกามคุณอันเป็นทิพรส

และเหล่าเทพนารีประดับด้วยอาภรณ์ทองคำฟ้อนรำอยู่

[๙๓๗] เพราะบุญอะไรท่านจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ท่านในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ท่าน

[๙๓๘] เทวดาผู้มีอานุภาพมาก อาตมาขอถามว่า

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

[๙๓๙] เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

[๙๔๐] บัณฑิตผู้รู้แจ้งพึงบำเพ็ญบุญต่าง ๆ

ในภิกษุทั้งหลายผู้ปฏิบัติชอบ

ซึ่งเป็นบุญเขตที่ใคร ๆ ถวายทานแล้วมีผลมาก

[๙๔๑] ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใสในภิกษุนั้นว่า

ภิกษุออกจากป่าเข้ามายังหมู่บ้านเพื่อประโยชน์แก่เราหนอ

ดังนี้แล้วจึงได้มาอุบัติในหมู่เทพชั้นดาวดึงส์

[๙๔๒] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้

ผลอันพึงปรารถนาจึงสำเร็จแก่ข้าพเจ้าในวิมานนี้

และโภคะทั้งมวลล้วนน่าพอใจจึงเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้า

[๙๔๓] ข้าแต่ภิกษุผู้มีอานุภาพมาก ข้าพเจ้าขอกราบเรียนว่า

เพราะบุญที่ได้ทำไว้สมัยเมื่อเกิดเป็นมนุษย์

ข้าพเจ้าจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้