พระไตรปิฏก

[๑๐๙๐] เมื่อข้าพเจ้าเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์

เป็นคนเฝ้านาข้าวเหนียว

ได้เห็นภิกษุผู้ปราศจากกิเลสประดุจดังธุลี มีใจผ่องใสไม่มัวหมอง

[๑๐๙๑] เลื่อมใสแล้ว จึงได้แบ่งขนมสดถวายท่านด้วยมือทั้งสองของตน

ครั้นแล้วจึงบันเทิงอยู่ในสวนนันทวัน

[๑๐๙๒-๑๐๙๓] เพราะบุญนั้นข้าพเจ้าจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้







(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรตนหนึ่งว่า)

{๗๒} [๑๐๙๔] ท่านประดับตกแต่งร่างกาย ทัดทรงดอกไม้

ทรงพัสตราภรณ์สวยงาม ใส่ต่างหูงาม

ตัดผมโกนหนวดเรียบร้อย สวมเครื่องประดับข้อมือ

มีบริวารยศ รุ่งเรืองอยู่ในทิพย์วิมานดังดวงจันทร์

[๑๐๙๕] อนึ่ง ทวยเทพพากันมาบรรเลงพิณทิพย์ดังไพเราะ

และเทพกัญญา ๖๔,๐๐๐ นางมีรูปงาม

ท่องเที่ยวไปมาอย่างสำราญในภพดาวดึงส์ มีสมบัติมากมาย

เป็นผู้ชำนาญการฟ้อนรำขับร้อง พากันมาให้ความบันเทิงอยู่

[๑๐๙๖] ท่านได้บรรลุเทวฤทธิ์ มีอานุภาพมาก

เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไรไว้

เพราะบุญอะไรท่านจึงมีอานุภาพรุ่งเรือง

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

[๑๐๙๗] เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า