พระไตรปิฏก

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๑๔๓] เราทั้งสองเป็นคนหายา ได้พากันไปป่า

เธอหายามาได้ ส่วนฉันนำหมามุ่ยมา

[๑๔๔] เมื่อเธอเผลอ ฉันได้โปรยหมามุ่ยลงบนที่นอนของเธอจนทั่ว

เพราะผลกรรมนั้นฉันจึงเป็นหิด

(นางติสสาถามว่า)

[๑๔๕] เรื่องนี้เป็นความจริง ถึงฉันก็รู้ว่า

เธอโปรยหมามุ่ยลงบนที่นอนของฉันจนทั่ว

แต่ฉันอยากจะถามเธอถึงเรื่องอื่น

เพราะกรรมอะไรเธอจึงเป็นหญิงเปลือยกาย

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๑๔๖] (วันหนึ่ง) ได้มีการประชุมมิตรสหายและญาติทั้งหลาย

เธอได้รับเชิญ แต่ฉันซึ่งร่วมสามีกับเธอไม่มีใครเชิญเลย

[๑๔๗] เมื่อเธอเผลอ ฉันได้ลักขโมยผ้าเธอไป

เพราะผลกรรมนั้น ฉันจึงเป็นหญิงเปลือยกาย

(นางติสสาถามว่า)

[๑๔๘] เรื่องนี้เป็นความจริง ถึงฉันก็รู้ว่า

เธอลักขโมยผ้าฉันไป แต่ฉันอยากจะถามเธอถึงเรื่องอื่น

เพราะกรรมอะไรเธอจึงมีกลิ่นกายเหม็นดังกลิ่นคูถ

(นางเปรตนั้นตอบว่า)

[๑๔๙] ฉันได้ทิ้งห่อของหอม ดอกไม้

และเครื่องลูบไล้ซึ่งมีราคาแพงของเธอลงส้วม

ฉันทำบาปชั่วช้านั้นไว้แล้ว

เพราะผลกรรมนั้น ฉันจึงมีกายเหม็นดังกลิ่นคูถ