พระไตรปิฏก

[๒๕๖] ขอพระองค์ทรงทอดพระเนตรอานุภาพ

ซึ่งหาประมาณมิได้ของข้าพระองค์นี้เถิด

ที่พระองค์ทรงถวายทานมากมายแก่สงฆ์

อุทิศแก่ข้าพระองค์ด้วยความอนุเคราะห์

พระองค์ผู้เป็นเทพแห่งมนุษย์

ข้าพระองค์เป็นผู้ที่พระองค์ทรงให้อิ่มหนำตลอดกาลเป็นนิตย์

ด้วยไทยธรรมเป็นอันมาก

บัดนี้ ข้าพระองค์มีความสุขแล้ว จึงขอทูลลา









(พราหมณ์พ่อค้าคนหนึ่งเห็นของทิพย์ออกจากมือรุกขเทวดา ๑ จึงเกิดความโลภ ขึ้น ได้บอกแก่อังกุรพาณิชว่า)

{๑๐๖} [๒๕๗] เราทั้งหลายนำทรัพย์ที่หาได้ไปสู่แคว้นกัมโพชะเพื่อประโยชน์ใด

พวกเราจะนำเทพบุตรผู้ให้สิ่งที่เราต้องการจะได้นี้ไปเพื่อประโยชน์นั้น

[๒๕๘] พวกเราจะอ้อนวอนเทพบุตรนี้

หรือบังคับให้ขึ้นยานแล้วรีบเดินทางไปยังเมืองทวารวดีโดยเร็ว

(อังกุรพาณิชเมื่อจะห้ามพราหมณ์พ่อค้านั้นจึงได้กล่าวคาถาว่า)

[๒๕๙] บุคคลอาศัยนั่งหรือนอนที่ร่มเงาของต้นไม้ใด

แม้แต่กิ่งของต้นไม้นั้นก็ไม่ควรหัก

เพราะผู้ประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวทราม

๑ เทวดาประจำต้นไม้