พระไตรปิฏก

(รุกขเทวดาฟังคำโต้ตอบของคนทั้งสองนั้นแล้ว โกรธพราหมณ์ จึงกล่าวว่า)

[๒๖๖] ไม่เคยมีเทวดา มนุษย์

หรือผู้เป็นใหญ่คนใดจะมาข่มเหงเราได้โดยง่าย

เราเป็นเทวดาผู้มีฤทธิ์อย่างยอดเยี่ยม

ไปได้ไกล ประกอบด้วยรูปสมบัติและกำลัง

(อังกุรพาณิชจึงถามรุกขเทวดานั้นว่า)

[๒๖๗] ฝ่ามือของท่านมีสีดังทองคำทั่วไปหมด

ทรงไว้ซึ่งวัตถุที่บุคคลอื่นปรารถนาด้วยนิ้วทั้ง ๕

เป็นที่ไหลออกแห่งวัตถุมีรสอร่อย

รสต่าง ๆ ย่อมไหลออก

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ท่านเป็นท้าวสักกะผู้ให้ทานในปางก่อน

(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๖๘] เราไม่ใช่เทวดา ไม่ใช่คนธรรพ์

ทั้งไม่ใช่ท้าวสักกะผู้ให้ทานในปางก่อน

อังกุระเอ๋ย ท่านจงทราบว่า

เราเป็นเปรตจุติจากโรรุวนครมาอยู่ที่ต้นไทรนี้

(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๖๙] เมื่อก่อน ท่านอยู่ในโรรุวนคร

ท่านรักษาศีลเช่นไร มีความประพฤติชอบอย่างไร

เพราะพรหมจรรย์อะไร

ผลบุญจึงสำเร็จที่ฝ่ามือของท่าน

(รุกขเทวดาตอบว่า)

[๒๗๐] เมื่อก่อน เราเป็นช่างหูกอยู่ในโรรุวนคร

มีความเป็นอยู่แสนจะฝืดเคือง น่าสงสาร

ในขณะนั้น เราไม่มีอะไรจะให้ทาน