พระไตรปิฏก

[๒๘๖] เพราะกรรมนั้น นิ้วของเราจึงหงิกงอ

หน้าของเราจึงบิดเบี้ยว และนัยน์ตาทั้งสองของเราจึงเขรอะ

เราได้ทำบาปนั้นไว้

(อังกุรพาณิชถามว่า)

[๒๘๗] แน่ะบุรุษเลวทราม สมควรแล้วที่ท่านมีหน้าบิดเบี้ยว

นัยน์ตาทั้งสองจึงเขรอะ เพราะท่านได้ทำหน้างอต่อทานของผู้อื่น

[๒๘๘] ทำไม อสัยหเศรษฐีเมื่อจะให้ทาน

จึงได้มอบข้าว น้ำ ของเคี้ยว ผ้า

และที่อยู่อาศัยให้ผู้อื่นจัดแจง

[๒๘๙] เราจากที่นี้ไปถึงเมืองทวาราวดี

จักรีบบำเพ็ญทานซึ่งจะนำความสุขมาให้แก่เราแน่นอน

[๒๙๐] จักให้ข้าว น้ำ ผ้า ที่อยู่อาศัย บ่อน้ำ สระน้ำ

และสะพานในที่ที่เดินลำบากเป็นทาน

[๒๙๑] อังกุรพาณิชนั้นกลับจากทะเลทรายนั้น

ไปถึงเมืองทวาราวดีแล้ว

เริ่มบำเพ็ญทานซึ่งจะนำความสุขมาให้ตน

[๒๙๒] ได้ให้ข้าว น้ำ ผ้า ที่อยู่อาศัย บ่อน้ำ สระน้ำ

ด้วยจิตอันเลื่อมใสแล้ว

[๒๙๓] ช่างกัลบก พ่อครัวชาวมคธพากันป่าวร้องในเรือน

ของอังกุรพาณิชนั้นทั้งในเวลาเย็นทั้งในเวลาเช้าทุกวันว่า

ใครหิวจงมารับประทานตามชอบใจ

ใครกระหายจงมาดื่มตามชอบใจ

ใครจักนุ่งห่มผ้าจงมานุ่งห่มตามชอบใจ

ใครต้องการพาหนะเทียมรถจงเลือกพาหนะที่ชอบใจ

จากหมู่พาหนะเทียมรถนี้แล้วเทียมเถิด