พระไตรปิฏก

[๓๕๑] ขวักไขว่ไปด้วยฝูงทิชาชาติ ๑ นานาชนิด

มีเสียงร้องของนกนานาชนิด ไพเราะจับใจ

มีไม้ผล ไม้ดอกนานาพันธุ์

[๓๕๒] ไม่มีเมืองใดในมนุษย์เหมือนเมืองของท่านนี้

ปราสาทของท่านมีมาก สำเร็จแล้วด้วยทองคำและเงิน

ส่องแสงสว่างโชติช่วงโดยรอบทั้ง ๔ ทิศ

[๓๕๓] ทาสี ๕๐๐ คน ประดับด้วยกำไลทองคำ

นุ่งห่มผ้าทองคำ คอยบำเรอท่าน

[๓๕๔] ท่านมีบัลลังก์ทองคำและเงินจำนวนมาก

ปูลาดด้วยหนังชะมดและผ้าโกเชาว์ ๒ ที่เขาจัดเตรียมไว้แล้ว

[๓๕๕] ท่านจะเข้าบรรทมบนบัลลังก์ใดก็สำเร็จสมประสงค์ทุกอย่าง

เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลุกจากบัลลังก์นั้นไป

[๓๕๖] ลงไปสู่สวนรอบสระโบกขรณี

ยืนอยู่ที่ริมสระนั้นซึ่งมีหญ้าเขียวอ่อนนุ่ม

[๓๕๗] ทันใดนั้น สุนัขชื่อกัณณมุณฑกะก็ขึ้นมาจากสระนั้น

กัดอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

เมื่อใดท่านถูกสุนัขกัดกินเหลือแต่ร่างกระดูก

เมื่อนั้น ท่านจึงลงสู่สระโบกขรณี

ร่างกายก็กลับเป็นเหมือนเดิม

[๓๕๘] ภายหลังจากเวลาที่ลงสระโบกขรณี

ท่านกลับมีอวัยวะน้อยใหญ่บริบูรณ์ งดงาม ดูน่ารัก

นุ่งห่มผ้า มาสู่สำนักเรา

๑ นก ได้ชื่อว่า ทิชาชาติ เพราะเกิด ๒ หน คือ คลอดจากท้องมารดาเป็นฟองไข่หนหนึ่ง และถูกฟักจน คลอดเป็นตัวอีกหนหนึ่ง
๒ พรมที่ทำด้วยขนแกะที่มีขนยาว (ขุ.เป.อ. ๓๕๔/๑๖๗)