พระไตรปิฏก

[๔๘๖] กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น

กลางวันฝูงสุนัขดุร้ายพากันวิ่งเข้ามากัดกินข้าพเจ้ารอบด้าน

[๔๘๗] ชนเหล่าใดมีความเพียรเนือง ๆ

เอาธุระในพระศาสนาของพระสุคตอย่างมั่นคง

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ชนเหล่านั้นแหละจะได้บรรลุอมตบท

ซึ่งปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้อย่างแน่นอน







(พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๘} [๔๘๘] ท่านรื่นรมย์ยู่บนบัลลังก์

ที่ในเรือนยอดและปราสาทปูลาดด้วยผ้าขนสัตว์

ด้วยดนตรีเครื่องห้าซึ่งบุคคลประโคมแล้วอย่างไพเราะ

[๔๘๙] ภายหลัง เมื่อสิ้นราตรี ดวงอาทิตย์ขึ้น (จน)ดวงอาทิตย์ตก

ท่านเข้าไปประสบทุกข์เป็นอันมากอยู่ในป่าช้า

[๔๙๐] เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร ท่านจึงต้องประสบทุกข์เช่นนี้

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๔๙๑] เมื่อชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นพรานเนื้อ

เป็นคนหยาบช้า ทารุณ ไม่สำรวม

อยู่ที่ภูเขาคิริพพชะ เป็นที่น่ารื่นรมย์

ใกล้กรุงราชคฤห์ซึ่งน่ารื่นรมย์