พระไตรปิฏก

{๑๒๑} [๕๑๗] ชาวเมืองวัชชีมีนครนามว่าไพสาลี

ในนครไพสาลีนั้น มีกษัตริย์ลิจฉวี พระนามว่าอัมพสักขระ ๑

ได้ทอดพระเนตรเห็นเปรตที่ภายนอกพระนคร

มีพระประสงค์จะทรงทราบเหตุ

จึงได้ตรัสถามเปรตนั้นในที่นั้นนั่นเองว่า

[๕๑๘] บุคคลที่ถูกเสียบอยู่บนปลายหลาวนี้

ไม่มีการนอน การนั่ง การเดินไปเดินมา

และการลิ้ม การดื่ม การเคี้ยวกิน การนุ่งห่มผ้า

แม้หญิงบำเรอของเขาก็ไม่มี

[๕๑๙] ชนเหล่าใดเป็นญาติ เป็นมิตรสหายซึ่งเคยเห็นหรือเคยได้ยินกันมา

เคยเอ็นดูกันมาในกาลก่อนของผู้นี้

เดี๋ยวนี้ชนเหล่านั้นแม้จะเยี่ยมเยียนเขาก็ไม่ได้

เพราะว่าผู้นี้มีสภาพที่ชนนั้นสละแล้ว

[๕๒๐] ผู้ที่ตายแล้วย่อมไม่มีมิตรสหาย

พวกมิตรสหายทราบถึงความขาดแคลนจึงพากันละทิ้ง

และเห็นประโยชน์จึงพากันห้อมล้อม

ส่วนผู้ที่มั่งคั่งด้วยทรัพย์สมบัติย่อมมีมิตรสหายมากมาย

[๕๒๑] ชีวิตของบุรุษที่เสื่อมจากเครื่องอุปโภคและบริโภคทุกอย่างฝืดเคือง

ถูกหลาวเสียบตัว มีร่างกายเปื้อนเลือด

จักดับในวันนี้ หรือในวันพรุ่งนี้เป็นแน่

ดุจหยาดน้ำค้างซึ่งติดอยู่บนปลายหญ้า

๑ เจ้าลิจฉวีองค์นี้เป็นมิจฉาทิฏฐิ นับถือลัทธินัตถิกวาทว่า ‘ไม่มีเหตุไม่มีปัจจัย ทำดีทำชั่วไม่มีผล’ (ขุ.เป.อ. ๑๒๑/๒๒๙)