พระไตรปิฏก

[๖๕๕] พ่อค้าเหล่านั้นต้องการทรัพย์ หวังกำไร

ไปถึงสินธุและโสวีระประเทศ พยายามค้าขายตามปรารถนา

มีลาภบริบูรณ์ กลับมาเมืองปาฏลีบุตรโดยปลอดภัย

[๖๕๖] พ่อค้าเหล่านั้นไปเรือนของตน

มีความสวัสดี พร้อมหน้าบุตรภรรยา

มีจิตเพลิดเพลิน ดีใจ ปลาบปลื้ม

บูชาเสรีสกเทพบุตรอย่างโอฬาร

ได้ช่วยกันสร้างเทวาลัยชื่อเสรีสกะขึ้น

[๖๕๗] การคบสัตบุรุษให้สำเร็จประโยชน์อย่างนี้

การคบผู้มีคุณธรรมมีประโยชน์มาก

พ่อค้าทั้งหมดได้ประสบความสุข

เพราะผลอันสืบเนื่องมาจากอุบาสกคนเดียว









(เพื่อจะแสดงเนื้อความนั้น พระสังคีติกาจารย์ทั้งหลายจึงกล่าวว่า)

{๑๒๓} [๖๕๘] มีพระราชาพระองค์หนึ่งทรงพระนามว่าปิงคลกะ

เป็นใหญ่แห่งชาวสุรัฏฐวิสัย เสด็จไปเฝ้าพระเจ้าโมริยะแล้ว

กลับมาถึงทางที่จะไปยังสุรัฏฐวิสัยอีก

[๖๕๙] เสด็จมาถึงทางโค้ง ในเวลาเที่ยงวัน ซึ่งเป็นเวลาร้อน

ได้ทอดพระเนตรเห็นทางที่น่ารื่นรมย์

เป็นทางทรายที่เปรตเนรมิตไว้นั้น

๑ เรื่องนี้เกิดหลังพุทธปรินิพพานประมาณ ๒๐๐ ปี (ขุ.เป.อ. ๑๒๓/๒๖๑)