Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 309

<< | หน้าที่ 309 | >>
๖. เพลัฏฐสีสเถรคาถา


ภาษิตของพระเพลัฏฐสีสเถระ


ทราบว่า ท่านพระเพลัฏฐสีสเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๑๕๓} [๑๖] โคอาชาไนย เจริญเต็มที่เทียมไถแล้ว

ย่อมลากไถไปได้โดยไม่ลำบาก ฉันใด

เราเมื่อได้ความสุข ปราศจากอามิส เจือปนแล้ว

วันคืนทั้งหลาย ย่อมผ่านพ้นเราไปโดยไม่ยาก ฉันนั้น

๗. ทาสกเถรคาถา


ภาษิตของพระทาสกเถระ


ทราบว่า ท่านพระทาสกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๑๕๔} [๑๗] เมื่อใด บุคคลผู้ถูกความง่วงเหงาครอบงำบริโภคมาก

ชอบแต่นอนกลิ้งเกลือกไปมา

เมื่อนั้น เขาย่อมมีปัญญาเฉื่อยชา ชอบเข้าห้องเป็นอาจิณ

เหมือนสุกรอ้วนที่เขาขุนด้วยเศษอาหาร (นอนกลิ้งเกลือกไปมา)

๘. สิงคาลเถรคาถา


ภาษิตของพระสิงคาลเถระ


ทราบว่า ท่านพระสิงคาลเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๑๕๕} [๑๘] ภิกษุอยู่ในป่าเภสกฬาวัน พิจารณาแผ่นดินคืออัตภาพนี้

ด้วยเข้าใจว่า เป็นกระดูกล้วน เป็นอารมณ์

ย่อมชื่อว่าเป็นทายาทของพระพุทธเจ้า

เราเข้าใจว่า ท่านรูปนั้นเห็นจะละกามราคะได้เร็วพลันแน่แท้

๑ ความสุขจากผลสมาบัติที่ไม่เจือด้วยอามิส ๓ คือ อามิสคือกาม อามิสคือโลก อามิสคือวัฏฏะ (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๖/๑๐๒)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka