พระไตรปิฏก

ทราบว่า ท่านพระอภัยเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๓๕} [๙๘] เมื่อเห็นรูป มัวใส่ใจถึงอารมณ์อันเป็นที่รักอยู่

ย่อมหลงลืมสติได้ ผู้ที่มีจิตกำหนัดนัก ยังเสวยรูปารมณ์อยู่

รูปารมณ์นั้นย่อมผูกพันเขาไว้

และอาสวะทั้งหลายย่อมเจริญแก่เขาผู้เข้าถึงมูลแห่งภพ





ทราบว่า ท่านพระอุตติยเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๓๖} [๙๙] เมื่อบุคคลฟังเสียงแล้ว มัวใส่ใจถึงอารมณ์อันเป็นที่รักอยู่

ย่อมหลงลืมสติได้

ผู้ที่มีจิตกำหนัดนักยังเสวยสัททารมณ์อยู่

สัททารมณ์นั้นย่อมผูกพันเขาไว้

และอาสวะทั้งหลายย่อมเจริญแก่เขาผู้เข้าถึงสังสารวัฏ





ทราบว่า ท่านพระ(ทุติย)เทวสภเถระได้ล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๓๗} [๑๐๐] ภิกษุผู้ถึงพร้อมด้วยความเพียรชอบ

มีสติปัฏฐานเป็นอารมณ์ ๑

ทั้งประดับประดาด้วยดอกไม้คือวิมุตติ

ไม่ช้าเลย จะเป็นผู้หมดอาสวะ ปรินิพพาน



๑ จิตตั้งมั่นอยู่ในที่ตั้งของสติ ๔ อย่าง คือ (กาย เวทนา จิต ธรรม) (ขุ.เถร.อ. ๑/๑๐๐/๓๑๘)