พระไตรปิฏก

ทราบว่า ท่านพระพันธุรเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๔๐} [๑๐๓] ลาภคืออามิสนั่นเราไม่ต้องการ

เรามีความสุขพอแล้ว อิ่มเอิบด้วยรสพระธรรม

ครั้นได้ดื่มรสอันล้ำเลิศแล้ว

ก็จะไม่ขอทำความใกล้ชิดกับรสอย่างอื่นที่เป็นพิษ





ทราบว่า ท่านพระขิตกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๔๑} [๑๐๔] กายของเราที่ได้สัมผัสกับสุขอันมีปีติมาก

เป็นกายเบาหนอ ย่อมลอยไปได้เหมือนปุยนุ่นที่ปลิวไปตามลม





ทราบว่า ท่านพระมลิตวัมภเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๔๒}๑๐๕] เราเกิดกระสันขึ้นในที่ใด จะไม่อยู่ในที่นั้น

ถึงจะยินดีอย่างนั้น ก็พึงหลีกไปเสีย

ส่วนผู้มีปัญญาไม่พึงอยู่ประจำสถานที่ที่ไม่ประกอบด้วยประโยชน์เลย





ทราบว่า ท่านพระสุเหมันตเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า

{๒๔๓} [๑๐๖] เนื้อความที่มีความหมายตั้งร้อย มีลักษณะถึงร้อย

คนโง่เห็นได้ลักษณะเดียวเท่านั้น ส่วนคนฉลาดเห็นได้ทั้งร้อยอย่าง