พระไตรปิฏก

{๓๒๐} [๒๕๘] เราเมื่อยังท่องเที่ยวไปมาได้ไปตกนรกบ้าง

ได้ไปถือปฏิสนธิยังเปตโลกบ้าง

ในกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานอันมีแต่ทุกข์บ้าง

เราเสวยทุกข์อยู่หลายประการมาเป็นเวลานาน

[๒๕๙] แม้อัตภาพมนุษย์ เราก็ผ่านมามากแล้ว

เราได้ไปสวรรค์เป็นครั้งคราว

และได้ดำรงอยู่ในรูปภพ อรูปภพ

เนวสัญญีนาสัญญีภพ (และ) อสัญญีภพ

[๒๖๐] เรารู้แจ้งชัดภพทั้งหลายอันหาแก่นสารมิได้

ถูกปัจจัยปรุงแต่ง ไม่ยั่งยืน เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา

ครั้นรู้แจ้งภพนั้นอันเกิดในตนแล้ว

จึงเป็นผู้มีสติ ได้บรรลุสันติธรรมที่แท้จริง





(พระหาริตเถระเมื่อจะพยากรณ์พระอรหัต จึงได้กล่าว ๓ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๒๑} [๒๖๑] ผู้ต้องการจะทำกิจที่ควรทำก่อนในภายหลัง

ย่อมพลาดจากฐานะที่นำความสุขมาให้

และย่อมเดือดร้อนในภายหลัง

[๒๖๒] บุคคลพึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำได้

ไม่พึงพูดถึงสิ่งที่ตนทำไม่ได้

บัณฑิตย่อมรู้จักบุคคลผู้ไม่ทำ ดีแต่พูด

[๒๖๓] นิพพานที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงแสดงแล้ว

เป็นสุขดีหนอ ไม่มีความโศก ปราศจากกิเลสดุจธุลี

เกษม เป็นที่ดับทุกข์ได้