Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 383

<< | หน้าที่ 383 | >>
๔. จตุกกนิบาต


๑. นาคสมาลเถรคาถา


ภาษิตของพระนาคสมาลเถระ


(พระนาคสมาลเถระพยากรณ์พระอรหัตด้วย ๔ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๒๓} [๒๖๗] หญิงนักฟ้อนตกแต่งร่างกายนุ่งผ้าสวยงาม

ทัดทรงดอกไม้ ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์

ฟ้อนรำอยู่ในท่ามกลางถนนหลวง เมื่อดนตรีบรรเลงอยู่

[๒๖๘] เมื่อเราเดินเข้าไปบิณฑบาต

ได้เห็นนางผู้ตกแต่งร่างกาย นุ่งผ้าสวยงาม

เหมือนบ่วงมัจจุราชที่วางดักไว้

[๒๖๙] จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา โทษก็ปรากฏ

ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

[๒๗๐] ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

๒. ภคุเถรคาถา


ภาษิตของพระภคุเถระ


(พระภคุเถระได้กล่าว ๔ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๒๔} [๒๗๑] เราถูกความง่วงเหงาหาวนอนครอบงำ

ได้ออกไปจากที่อยู่ กำลังขึ้นที่จงกรม

ได้ล้มลงที่พื้นดินตรงนั้นเอง

๑ วิชชา ๓ คือ (๑) ปุพเพนิวาสานุสติญาณ ความรู้ที่ให้ระลึกชาติได้ (๒) จุตูปปาตญาณ ความรู้การจุติ และอุบัติของสัตว์ทั้งหลาย (๓) อาสวักขยญาณ ความรู้ที่ทำอาสวะให้สิ้น (ที.ปา. ๑๑/๓๕๓/๒๕๔)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka