Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 392

<< | หน้าที่ 392 | >>
๕. ปัญจกนิบาต


๑. ราชทัตตเถรคาถา


ภาษิตของพระราชทัตตเถระ


(พระราชทัตตเถระได้กล่าว ๕ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๓๕} [๓๑๕] ภิกษุไปป่าช้าผีดิบ แล้ว

ได้เห็นซากศพหญิงที่ถูกทอดทิ้งไว้ในป่าช้า

ทั้งถูกหมู่หนอนบ่อนกัดกินอยู่

[๓๑๖] ธรรมดาคนผู้รักสวยรักงามบางพวก

พบเห็นซากศพอันเลวแล้วพากันเกลียดชัง

(แต่)กามราคะปรากฏแก่เรา

เรานั้นเป็นเหมือนคนตาบอด

เพราะไม่เห็นของไม่สะอาด

ที่ไหลออกจากทวารทั้ง ๙ ในซากศพนั้น

[๓๑๗] ชั่วระยะเวลาที่ข้าวสุก

เราหลีกออกจากสถานที่นั้น

มีสติสัมปชัญญะ

ได้เข้าไปยังสถานที่สมควรแห่งหนึ่ง

[๓๑๘] จากนั้น โยนิโสมนสิการจึงเกิดขึ้นแก่เรา

โทษก็ปรากฏ ความเบื่อหน่ายก็เกิดขึ้นพร้อมกัน

[๓๑๙] ต่อแต่นั้น จิตของเราก็หลุดพ้น

ท่านจงมองเห็นธรรมว่าเป็นธรรมดีงาม

เราบรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

๑ ภิกฺขุ อสุภกมฺมฏฺฐานตฺถํ อุปคนฺตฺวา ภิกษุไปป่าช้าผีดิบเพื่อเจริญอสุภกรรมฐาน (ขุ.เถร.อ. ๒/๓๑๕/๔๑)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka