พระไตรปิฏก

{๓๔๖} [๓๗๐] ผู้ใดเป็นปราชญ์ รู้คำสั่งสอนของครูทั้งหลาย

พึงอยู่ในโอวาทของท่าน

และพึงทำความเคารพให้เกิดในโอวาทของท่าน

ผู้นั้นชื่อว่ามีความภักดี เป็นบัณฑิต

และพึงเป็นผู้วิเศษเพราะรู้ธรรมทั้งหลาย

[๓๗๑] อันตรายที่ร้ายแรงเกิดขึ้นแล้ว

ทำผู้ใดซึ่งพิจารณาอยู่ให้หวั่นไหวไม่ได้

ผู้นั้นชื่อว่ามีกำลัง เป็นบัณฑิต

และพึงเป็นผู้วิเศษเพราะรู้ธรรมทั้งหลาย

[๓๗๒] ผู้ใดตั้งมั่นไม่หวั่นไหว

มีปัญญาลึกซึ้ง เหมือนมหาสมุทร

เห็นอรรถที่ละเอียด

ผู้นั้นชื่อว่าเป็นผู้ไม่ง่อนแง่น เป็นบัณฑิต

และพึงเป็นผู้วิเศษ เพราะรู้ธรรมทั้งหลาย

[๓๗๓] ผู้ใดเป็นพหูสูต ทรงธรรม

และมักประพฤติธรรมสมควรแก่ธรรม

ผู้นั้นชื่อว่าเป็นบัณฑิตเช่นกับครูนั้น

และพึงเป็นผู้วิเศษเพราะรู้ธรรมทั้งหลาย

[๓๗๔] ผู้ใดย่อมรู้ความหมายของพระปริยัติธรรม

ที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสไว้แล้ว

และครั้นรู้แล้วก็ทำตามที่รู้

ผู้นั้นชื่อว่าเป็นผู้อยู่ในอำนาจเหตุผล เป็นบัณฑิต

และพึงเป็นผู้วิเศษเพราะรู้ธรรมทั้งหลาย