พระไตรปิฏก

(พระอุรุเวลกัสสปเถระได้กล่าว ๖ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

{๓๔๗} [๓๗๕] (พระโคดมยังไม่กำราบเราเพียงใด)

เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระโคดมผู้เรืองยศแล้ว

ก็ยังเป็นคนลวงโลกด้วยความริษยา และมานะ

ยังไม่นอบน้อม เพียงนั้น

[๓๗๖] พระศาสดาผู้เป็นสารถีฝึกคน

ทรงทราบความดำริของเราแล้ว ก็ทรงปราม

แต่นั้น เราก็ได้มีความสังเวช

ขนพองสยองเกล้าอย่างไม่เคยเป็น

[๓๗๗] คราวนั้น เราละความสำเร็จนิดหน่อยของเรา

ครั้งที่เคยเป็นชฎิล ๑

แล้วบวชในพระศาสนาของพระชินเจ้า

[๓๗๘] ครั้งก่อน เรายินดีด้วยการบูชายัญ มุ่งกามสุคติภูมิ

ภายหลัง ถอนราคะ โทสะ และแม้โมหะได้ขาด

[๓๗๙] เรารู้ขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อน

ได้ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว

มีฤทธิ์ รู้จิตของผู้อื่น

และบรรลุทิพพโสตญาณ

[๓๘๐] อนึ่ง เราออกจากเรือนบวชเป็นบรรพชิตเพื่อประโยชน์ใด

ประโยชน์นั้นเป็นที่สิ้นไปแห่งสังโยชน์ทั้งปวง เราบรรลุแล้ว

๑ นักบวชประเภทหนึ่ง เกล้าผมมุ่นเป็นมวยสูงขึ้น มักถือลัทธิบูชาไฟ บางครั้งจัดเข้าในพวกฤษี