พระไตรปิฏก

(พระมหาปันถกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๖๘} [๕๑๐] เมื่อใด เราได้เฝ้าพระศาสดา

ผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหนเป็นครั้งแรก

เมื่อนั้น เราได้มีความสังเวช

เพราะได้เฝ้าพระองค์ผู้เป็นบุคคลสูงสุด

[๕๑๑] ผู้ใดพึงใช้มือและเท้านวดพระศาสดาผู้ทรงสิริซึ่งเสด็จมา

ผู้นั้นพึงยังพระศาสดาให้ยินดีเช่นนั้นหาได้ไม่

[๕๑๒] คราวนั้น เราได้ละทิ้งบุตรภรรยา ทรัพย์ และข้าวเปลือก

ปลงผม โกนหนวด ออกบวชเป็นบรรพชิต

[๕๑๓] เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสิกขาและสาชีพ

สำรวมด้วยดีในอินทรีย์ทั้งหลาย

นอบน้อมพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

ได้อยู่อย่างเป็นผู้ไม่พ่ายแพ้มาร

[๕๑๔] ต่อมา ความมุ่งมั่นที่จิตเราปรารถนาไว้ว่า

เมื่อเรายังถอนลูกศรคือตัณหาขึ้นไม่ได้

เราไม่พึงนั่งเปล่าแม้เพียงครู่เดียว

[๕๑๕] เชิญท่านดูความเพียรและความบากบั่นของเรานั้นผู้อยู่อย่างนี้

เราได้บรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

[๕๑๖] เรารู้ถึงขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อนได้

ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว

เป็นพระอรหันต์ ผู้ควรแก่ทักษิณา

หลุดพ้นแล้ว ไม่มีอุปธิกิเลส