พระไตรปิฏก

(พระกาฬุทายีเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ว่า)

{๓๗๐} [๕๒๗] ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ บัดนี้

หมู่ไม้มีดอกและใบสีแดงดังถ่านเพลิง

ผลัดใบเก่าทิ้ง ผลิดอกออกผล

หมู่ไม้เหล่านั้น สว่างไสวดังเปลวเพลิง

ข้าแต่พระมหาวีระ ผู้มีส่วนแห่งอรรถรสเป็นต้น

เวลานี้เป็นเวลาสมควรอนุเคราะห์หมู่พระญาติ

[๕๒๘] หมู่ไม้มีดอกบานสะพรั่ง น่ารื่นรมย์ใจ

ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตลบไปทั่วทุกทิศ

ผลัดใบเก่าทิ้ง ผลิดอกออกผล

ข้าแต่พระองค์ผู้แกล้วกล้า

ถึงเวลาที่พระองค์จะเสด็จหลีกไปจากที่นี้

[๕๒๙] ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ก็ฤดูนี้ไม่หนาวนัก ไม่ร้อนนัก

เป็นฤดูที่สบาย เหมาะแก่การเดินทาง

พระประยูรญาติทั้งฝ่ายศากยวงศ์และโกลิยวงศ์จะได้เฝ้าพระองค์

ผู้ผินพระพักตร์ไปทางทิศตะวันออกซึ่งกำลังเสด็จข้ามแม่น้ำโรหิณี

[๕๓๐] ชาวนาไถนาก็ด้วยหวังผล

หว่านพืชก็ด้วยหวังผล

พวกพ่อค้าที่เที่ยวหาทรัพย์ เดินเรือไปสู่สมุทร ก็ด้วยหวังผล

ข้าพระองค์อยู่ในที่นี้ด้วยหวังอันใด

ขอความหวังอันนั้นของข้าพระองค์จงสำเร็จเถิด