พระไตรปิฏก

[๖๙๓] เราจะแสดงผู้ที่ได้นามว่านาคโดยแท้จริงนั้นแก่พวกท่าน

เพราะผู้ที่ไม่ทำชั่วทุกอย่าง ชื่อว่านาค

ความสงบเสงี่ยมและความไม่เบียดเบียนทั้ง ๒ นั้น

เป็นเท้าหน้าของผู้ที่ได้นามว่า ช้าง

[๖๙๔] สติ และสัมปชัญญะทั้ง ๒ นั้น

เป็นเท้าหลังของผู้ที่ได้นามว่าช้าง

ผู้ที่ได้นามว่าพญาช้าง

มีศรัทธาเป็นงวง มีอุเบกขาเป็นงาขาว

[๖๙๕] มีสติเป็นคอ มีปัญญาเครื่องพิจารณาค้นคว้าธรรมเป็นเศียร

มีธรรมคือสมถะและวิปัสสนาซึ่งเป็นที่รวมอยู่แห่งปัญญาเป็นท้อง

มีวิเวกเป็นหาง

[๖๙๖] พญาช้างคือพระพุทธเจ้านั้นทรงเข้าฌานประจำ

ทรงยินดีในนิพพาน มีพระหฤทัยตั้งมั่นดีภายใน

เมื่อเสด็จพระราชดำเนิน ก็มีพระหฤทัยตั้งมั่น

ประทับยืน ก็มีพระหฤทัยตั้งมั่น

[๖๙๗] เมื่อบรรทม ก็มีพระหฤทัยตั้งมั่น

แม้ประทับนั่ง ก็มีพระหฤทัยตั้งมั่น ทรงสำรวมทุกอย่าง

นี้เป็นคุณสมบัติของพญาช้างคือพระพุทธเจ้า

[๖๙๘] พญาช้าง คือพระพุทธเจ้านั้น บริโภคสิ่งที่ไม่มีโทษ

ไม่บริโภคสิ่งที่มีโทษ ได้อาหารและเครื่องนุ่งห่มแล้วงดการสั่งสม

[๖๙๙] ตัดสังโยชน์ กิเลสเครื่องผูกพันน้อยใหญ่ทั้งหมด

ไม่มีความห่วงใยเลย ไปได้ทุกทิศ

[๗๐๐] ดอกบัวขาวมีกลิ่นหอมหวน ชวนให้รื่นรมย์ใจเกิดก็ในน้ำ

เติบโตก็ในน้ำ แต่ไม่ติดอยู่กับน้ำ แม้ฉันใด