พระไตรปิฏก

[๘๖๓] เมื่อก่อน ข้าพระองค์มีหมู่ทหาร

ถือดาบคอยคุ้มครองรักษาอยู่ในพระนคร

ซึ่งมีป้อมและซุ้มประตูอย่างแข็งแรง

ซึ่งแวดล้อมด้วยกำแพงเป็นวงกลม สูงลิ่ว อยู่อย่างหวาดระแวง

[๘๖๔] บัดนี้ ข้าพระองค์มีนามว่าภัททิยะ เป็นโอรสของพระนางกาฬิโคธา

เป็นผู้เจริญ ไม่หวาดระแวง ละความหวาดกลัวภัยเสียได้

มาสู่ป่า เพ่งพินิจอยู่

[๘๖๕] ดำรงมั่นอยู่ในกองศีล เจริญสติและปัญญาอยู่

ได้บรรลุความสิ้นสังโยชน์ทั้งหมดแล้ว โดยลำดับ





(พระองคุลิมาลเถระ ครั้งยังเป็นคฤหัสถ์ ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยภาษิตว่า)

{๓๙๒} [๘๖๖] ท่านสมณะ ท่านยังเดินอยู่ แต่กลับกล่าวว่า เราหยุดแล้ว

และกล่าวหาเราซึ่งหยุดแล้วว่า ไม่หยุด

ท่านสมณะ เราขอถามท่านถึงความข้อนี้ที่ว่า

ท่านหยุดแล้ว แต่เราซิ ไม่หยุด อย่างไรกัน

(พระผู้มีพระภาคได้ตรัสตอบองคุลิมาลโจรนั้นด้วยพระคาถาว่า)

[๘๖๗] องคุลิมาล เราได้ละทิ้งโทษทัณฑ์ในสัตว์ทั้งมวลอยู่ทุกเมื่อ

ส่วนท่านซิไม่สำรวมในสัตว์ทั้งหลาย

เพราะฉะนั้น เราจึงชื่อว่าหยุดแล้ว

ส่วนท่านชื่อว่ายังไม่หยุด