พระไตรปิฏก

(พระเถระหวังจะสอนหญิงแพศยา จึงได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๑๕๓] น่าติ กระท่อมคือเรือนร่างสำเร็จด้วยโครงกระดูก

ฉาบทาด้วยเนื้อ รึงรัดไปด้วยเส้นเอ็น

เต็มไปด้วยของไม่สะอาด มีกลิ่นเหม็น

เธอยังมัวยึดถือเรือนร่างที่สัตว์อื่นหมายปองว่าเป็นของเรา

[๑๑๕๔] ในร่างกายซึ่งเหมือนถุงเต็มด้วยคูถ

มีหนังหุ้มห่อไว้ของเธอผู้เปรียบเหมือนนางปีศาจ

มีฝีที่อก มีช่อง ๙ ช่อง หลั่งของไม่สะอาดออกอยู่เป็นนิตย์

[๑๑๕๕] เรือนร่างของเธอที่เนื่องมาแต่การปฏิบัติโดยชอบ

มีช่อง ๙ ช่อง ส่งกลิ่นเหม็น

ท่านผู้เห็นภัยในสังสารวัฏย่อมเว้นเสียห่างไกล

เหมือนคนรักความสะอาดเห็นคูถแล้วก็หลีกเสียห่างไกล

[๑๑๕๖] หากชนพึงรู้ถึงเรือนร่างของเธอเหมือนที่ฉันรู้

ก็จะพึงเว้นเสียห่างไกล เหมือนคนรักความสะอาด

เห็นหลุมคูถในฤดูฝนก็หลีกเสียห่างไกล

(หญิงแพศยาเกิดความสลดใจ จึงได้กล่าวตอบท่านด้วยภาษิตนี้ว่า)

[๑๑๕๗] ข้าแต่ท่านสมณะผู้มีความเพียรมาก

เรื่องนี้เป็นจริงอย่างที่ท่านพูด

แต่ผู้คนบางพวกยังจมอยู่ในร่างกายนี้

เหมือนโคแก่จมอยู่ในปลัก

(พระเถระกล่าวตอบหญิงแพศยาด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๑๕๘] ผู้ใดประสงค์จะใช้ขมิ้น

หรือแม้เครื่องย้อมอย่างอื่น ย้อมอากาศ

การกระทำของผู้นั้นเป็นเหตุให้เกิดความลำบากใจเท่านั้น