Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 532

<< | หน้าที่ 532 | >>
[๑๑๗๔] บุคคลไม่พึงบรรลุนิพพาน

อันเป็นเหตุปลดเปลื้องกิเลสเครื่องร้อยรัดทั้งปวงได้

เพราะความเพียรย่อหย่อน

ทั้งบรรลุไม่ได้ด้วยกำลังความเพียรนิดหน่อย

[๑๑๗๕] ภิกษุนี้ยังหนุ่มและเป็นคนประเสริฐ

ชนะมารพร้อมทั้งเสนามาร

ยังทรงร่างกายซึ่งมีในภพสุดท้ายอยู่

[๑๑๗๖] ภิกษุผู้เป็นบุตรของพระพุทธองค์ซึ่งคงที่

หาผู้เสมอเหมือนมิได้อยู่ที่ซอกเขาเข้าฌาน

เหมือนสายฟ้าแลบส่องลอดเข้าไป

ตามช่องภูเขาเวภาระ และภูเขาปัณฑวะ

[๑๑๗๗] ภิกษุผู้สงบ งดเว้นจากการทำชั่ว

อยู่แต่ในเสนาสนะที่สงัดเป็นมุนี

เป็นทายาทของพระพุทธองค์ผู้ประเสริฐ

อันท้าวมหาพรหมพร้อมทั้งเทวดากราบไหว้

(พระเถระ เมื่อจะอนุเคราะห์พราหมณ์มิจฉาทิฏฐิ หลานชายพระสารีบุตรเถระ จึงได้กล่าว ภาษิตเหล่านี้ว่า)

[๑๑๗๘] พราหมณ์ เชิญท่านไหว้พระมหากัสสปะผู้สงบระงับ

งดเว้นจากการกระทำความชั่ว อยู่แต่ในเสนาสนะที่สงัด

เป็นมุนี เป็นทายาทของพระพุทธองค์ผู้ประเสริฐ

[๑๑๗๙] อนึ่ง ในหมู่มนุษย์ ผู้ใดเป็นพราหมณ์

สืบเชื้อสายพราหมณ์ติดต่อกันมาทั้งหมดถึง ๑๐๐ ชาติ

เพียบพร้อมด้วยความรู้

[๑๑๘๐] ถึงแม้จะพึงเป็นผู้เล่าเรียนมนต์ จบไตรเพท

การเรียนสำเร็จวิชาเป็นต้นนั้นของผู้นั้น

ย่อมมีค่าไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งบุญที่ได้ไหว้พระมหากัสสปะนี้


สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka