Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 582

<< | หน้าที่ 582 | >>
[๑๖๕] ภิกษุณี เธอละสังโยชน์เบื้องต่ำ ๕ อย่างนี้ คือ

สักกายทิฏฐิ วิจิกิจฉา สีลัพพตปรามาส

กามราคะ ปฏิฆะ

[๑๖๖] ให้ขาดแล้ว อย่าได้กลับมาสู่กามภพนี้อีก

[๑๖๗] เธอละเว้นรูปราคะ อรูปราคะ มานะ อุทธัจจะ อวิชชา

ตัดสังโยชน์ทั้งหลายแล้ว จะทำที่สุดทุกข์ได้

[๑๖๘] ทำชาติสงสารให้สิ้นไปแล้ว

กำหนดรู้ภพใหญ่

หมดความทะยานอยาก

จะเป็นผู้สงบระงับอยู่ในปัจจุบัน

๘. วิชยาเถรีคาถา


ภาษิตของพระวิชยาเถรี


(พระวิชยาเถรีได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ด้วยการรเปล่งอุทานว่า)

{๔๕๘} [๑๖๙] เราบังคับจิตให้อยู่ในอำนาจไม่ได้

จึงไม่ได้ความสงบใจ

ต้องเข้าออกจากที่อยู่ถึง ๔-๕ ครั้ง

[๑๗๐] จึงเข้าไปหาพระเขมาภิกษุณี

ไต่ถามโดยเคารพ

ท่านแสดงธรรมโปรดเรา คือ ธาตุ อายตนะ

๑ สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าเป็นตัวของตน) วิจิกิจฉา (ความสงสัย) สีลัพพตปรามาส (ความถือมั่น ศีลพรต) กามราคะ (ความกำหนัดในกาม) ปฏิฆะ (ความหงุดหงิดขัดเคือง) รูปราคะ (ความปรารถนา ในรูปภพ) อรูปราคะ (ความปรารถนาในอรูปภพ) มานะ (ความสำคัญตน) อุทธัจจะ (ความฟุ้งซ่าาน) อวิชชา (ความไม่รู้จริง)

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka