Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 26 หน้าที่ 601

<< | หน้าที่ 601 | >>
[๒๗๖] สมณะทั้งหลาย กำจัดมูลราก ทั้ง ๓ ของบาป

ทำแต่งานสะอาด จึงละบาปได้ทั้งหมด

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๗๗] กายกรรมของสมณะเหล่านั้นสะอาด

วจีกรรมก็สะอาด มโนกรรมก็สะอาด

เพราะเหตุนั้นเหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๗๘] สมณะเหล่านั้น ไร้มลทินดุจสังข์และมุกดาที่ขัดดีแล้ว

สะอาดทั้งภายในและภายนอก บริบูรณ์ด้วยธรรมฝ่ายขาว

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๗๙] สมณะเหล่านั้นเป็นพหูสูต ทรงธรรม

เป็นพระอริยะ เป็นอยู่โดยธรรม แสดงเหตุและผล

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๘๐] สมณะเหล่านั้นเป็นพหูสูต ทรงธรรม

เป็นพระอริยะ เป็นอยู่โดยธรรม มีจิตมีอารมณ์เดียว มีสติ

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๘๑] สมณะเหล่านั้นอยู่ป่าห่างไกลผู้คน มีสติ

พูดด้วยปัญญา ไม่ฟุ้งซ่าน รู้ที่สุดทุกข์

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

[๒๘๒] สมณะเหล่านั้น หลีกออกจากหมู่บ้านใดไป

ไม่เหลียวแลอย่างกังวลในหมู่บ้านนั้น

ไปอย่างไม่มีเยื่อใยเลย

เพราะเหตุนั้น เหล่าสมณะจึงเป็นที่รักของลูก

๑ โลภะ (ความอยากได้) โทสะ (ความคิดประทุษร้าย) โมหะ (ความหลง) (ขุ.เถรี.อ. ๒๗๖/๒๗๗)
๒ จิตมีสมาธิ

สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka