พระไตรปิฏก

(สุชาตพราหมณ์ผู้เป็นบิดา เมื่อจะถามถึงเหตุแห่งการบรรเทาความเศร้าโศก จึงถามพระวาสิฏฐีเถรีด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

{๔๗๐} [๓๑๓] นางผู้เจริญ เมื่อก่อน เจ้ากินลูก ๆ ให้ตายไป

เจ้าเดือดร้อนอย่างยิ่งทั้งกลางวันและกลางคืน

[๓๑๔] พราหมณี วันนี้ เจ้านั้นกินลูกหมดทั้ง ๗ คน

แม่วาสิฏฐี เพราะเหตุไร เจ้าจึงไม่เดือดร้อนหนักหนาเล่า

(พระวาสิฏฐีเถรีกล่าวว่า)

[๓๑๕] ท่านพราหมณ์ ในส่วนอดีต

ลูกและหมู่ญาติของเราหลายร้อยคน

เราและท่านก็กินกันมาแล้ว

[๓๑๖] เรานั้นรู้นิพพานที่เป็นธรรมเครื่องสลัด

ซึ่งความเกิดและความตายออกเสีย

จึงไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ และไม่เดือดร้อน

(พราหมณ์กล่าวว่า)

[๓๑๗] แม่วาสิฏฐี น่าอัศจรรย์จริงหนอที่เจ้ากล่าววาจาเช่นนี้

เจ้ารู้ธรรมของใครเล่า

จึงกล่าววาจาเช่นนี้

(พระวาสิฏฐีเถรีกล่าวว่า)

[๓๑๘] ท่านพราหมณ์ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น

เสด็จมาถึงเมืองมิถิลา

ทรงแสดงธรรมโปรดหมู่สัตว์เพื่อละทุกข์ทั้งปวง