พระไตรปิฏก

[๓๗๔] อนึ่ง ต้นไม้ทั้งหลายมีดอกบานแล้ว

ต้องลมไหวระริก ดุจจะมีเสียงครวญอยู่

แม่นางจักมีความยินดีอะไร

ถ้าแม่นางจักเข้าป่าเพียงผู้เดียว

[๓๗๕] ป่าใหญ่มีหมู่สัตว์ร้ายอาศัยอยู่

คลาคล่ำไปด้วยช้างพลายตกมัน

และช้างพัง ไม่มีผู้คน น่าสะพรึงกลัว

แม่นางไม่มีเพื่อน ยังปรารถนาจะเข้าไปหรือ

[๓๗๖] แม่นางงามไม่มีใครเปรียบ

แม่นางท่องเที่ยวไป

เหมือนตุ๊กตาที่นายช่างผู้ชาญฉลาดทำแล้วด้วยทองคำสีสุก

งดงามด้วยผ้าสวยเนื้อละเอียดของแคว้นกาสี

ดังเทพอัปสรเที่ยวไปในสวนจิตรลดาเชียวละ

[๓๗๗] ถ้าเราทั้งสองได้อยู่ร่วมกันในกลางป่า

ฉันจะยอมอยู่ในอำนาจของแม่นาง

แม่นางผู้มีดวงตาหยาดเยิ้มดังกินรี

เพราะคนที่น่ารักกว่าแม่นางสำหรับฉันไม่มีเลย

[๓๗๘] ถ้าแม่นางเชื่อฉัน ก็จะมีความสุข

มาสิ มาครองเรือนกัน

แม่นางจะได้อยู่บนปราสาทที่ปราศจากลมพัด

หญิงทั้งหลายจะคอยรับใช้แม่นาง

[๓๗๙] แม่นาง จงนุ่งห่มผ้าเนื้อละเอียดของแคว้นกาสี

จงตกแต่งร่างกาย สวมมาลัย ลูบไล้ประเทืองผิว

ฉันจะทำเครื่องประดับต่าง ๆ มากชนิด

ที่เป็นทองคำแก้วมณีและมุกดาให้แม่นาง