พระไตรปิฏก

[๔๘๙] เทวดาผู้เป็นเจ้าแห่งฝนพึงหลั่งฝนคือรัตนะ ๗ ลงมาโดยรอบ

ทั่วทั้ง ๑๐ ทิศ ความอิ่มกามทั้งหลายก็ไม่มี

นรชนทั้งหลายยังไม่อิ่มเลย ก็พากันตายไป

[๔๙๐] กามทั้งหลายเปรียบด้วยดาบและหลาว

เปรียบด้วยหัวงูเห่า เปรียบด้วยร่างกระดูก

เปรียบด้วยคบเพลิงตามเผาอยู่

[๔๙๑] กามทั้งหลายไม่เที่ยง ไม่ยั่งยืน มีทุกข์มาก มีพิษมาก

เป็นเหตุแห่งทุกข์ มีผลเป็นทุกข์ เหมือนก้อนเหล็กที่ลุกโชน

[๔๙๒] กามทั้งหลายเปรียบด้วยผลไม้ เปรียบด้วยชิ้นเนื้อ

นำทุกข์มาให้ เปรียบด้วยความฝันหลอกลวง

เปรียบด้วยของที่ยืมเขามา

[๔๙๓] กามทั้งหลายเปรียบด้วยหอกและหลาว

เป็นโรค เป็นดังหัวฝี เป็นทุกข์ เป็นความลำบาก

เสมือนหลุมถ่านเพลิง เป็นเหตุแห่งทุกข์

เป็นภัย เป็นเพชฌฆาต

[๔๙๔] กามทั้งหลายมีทุกข์มากอย่างนี้

บัณฑิตทั้งหลายจึงกล่าวว่าทำอันตราย

เชิญพระองค์เสด็จกลับไปเสียเถิด

หม่อมฉันไม่มีความวางใจในภพของตนเองเลย

[๔๙๕] เมื่อไฟกำลังไหม้ศีรษะของตนเองอยู่

คนอื่นจักช่วยอะไรหม่อมฉันได้

เมื่อชราและมรณะติดตามอยู่

ก็ควรพยายามกำจัดชราและมรณะนั้นเสีย”

[๔๙๖] ดิฉันเห็นพระชนกพระชนนีและพระเจ้าอนิกรัตเสด็จยังไม่ทันถึง

พระทวารก็ประทับนั่งที่พื้นดิน ทรงกันแสงอยู่

จึงได้กราบทูลดังนี้ว่า