Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 2

<< | หน้าที่ 2 | >>
๒. วัณณุปถชาดก (๒)


ว่าด้วยการบำเพ็ญความเพียรเหมือนขุดหาน้ำกลางทะเลทราย


(พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรารภพ่อค้าเดินทางกลางทะเลทรายขุดหาน้ำได้ด้วย ความเพียร เปรียบเทียบกับมุนีผู้ทำความเพียรย่อมได้ความสงบใจ ตรัสพระคาถาว่า)

{๒} [๒] ชนทั้งหลายผู้ไม่เกียจคร้าน

ขุดภาคพื้นที่หนทางกลางทะเลทราย

ได้พบน้ำที่กลางทะเลทรายอันราบเรียบ ฉันใด

มุนีผู้ประกอบด้วยความเพียรและกำลัง ไม่เกียจคร้าน

พึงประสบความสงบใจ ฉันนั้น

วัณณุปถชาดกที่ ๒ จบ


๓. เสริววาณิชชาดก (๓)


ว่าด้วยพ่อค้าชื่อเสริวะ


(พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรารภภิกษุผู้ละความเพียร ตรัสพระคาถาว่า)

{๓} [๓] ถ้าเธอพลาดจากสภาวะอันแน่นอนแห่งพระสัทธรรม

ในศาสนานี้แล้ว เธอจะต้องเดือดร้อนตลอดกาลนาน

เหมือนพ่อค้าชื่อว่าเสริวะนี้

เสริววาณิชชาดกที่ ๓ จบ


๔. จูฬเสฏฐิชาดก (๔)


ว่าด้วยจูฬเศรษฐี


(พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงปรารภการตั้งตัวได้ด้วยทรัพย์เพียงเล็กน้อย ตรัส พระคาถาว่า)

{๔} [๔] ผู้มีปัญญาพิจารณาเห็นโดยประจักษ์

ย่อมตั้งตัวได้ด้วยสิ่งของอันมีมูลค่าน้อย

เหมือนคนก่อไฟกองเล็ก ๆ ทำให้เป็นกองใหญ่ได้

จูฬเสฏฐิชาดกที่ ๔ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka