Tipitaka>

พระไตรปิฏก

ฉบับมหาจุฬาราชวิทยาลัย เล่มที่ 27 หน้าที่ 10

<< | หน้าที่ 10 | >>
๒. กุกกุรชาดก (๒๒)


ว่าด้วยสุนัขที่ถูกฆ่า


(สุนัขโพธิสัตว์แสดงธรรมถวายพระราชาผู้ทำสิ่งที่ไม่เป็นธรรมว่า

[๒๒] พวกสุนัขที่เขาเลี้ยงจนเจริญเติบโตแล้วในราชตระกูล

เป็นสัตว์มีตระกูล สมบูรณ์ด้วยสีสันและกำลัง กลับไม่ถูกฆ่า

พวกเราซิกลับถูกฆ่า นี้ชื่อว่าการฆ่าที่แปลก

ชื่อว่าเป็นการฆ่าผู้ที่มีกำลังอ่อนแอ

กุกกุรชาดกที่ ๒ จบ


๓. โภชาชานียชาดก (๒๓)


ว่าด้วยม้าสินธพชาติอาชาไนย


(ม้าสินธพชาติอาชาไนยโพธิสัตว์ กล่าวกับหมู่ญาติว่า)

[๒๓] ม้าสินธพชาติอาชาไนยที่ถูกยิงด้วยลูกศร

แม้นอนตะแคงอยู่ ก็ยังประเสริฐกว่าม้ากระจอก

พ่อสารถี ท่านจงตระเตรียมเราออกรบอีกเถิด

โภชาชานียชาดกที่ ๓ จบ


๔. อาชัญญชาดก (๒๔)


ว่าด้วยม้าอาชาไนยกับม้ากระจอก


(ม้าอาชาไนยโพธิสัตว์ถูกฟันหมอบอยู่ กล่าวกับพลรถว่า)

[๒๔] ไม่ว่าในกาลใด สถานที่ใด ขณะใด

สนามรบใด หรือเวลาใด

ม้าอาชาไนยก็เร่งความเร็ว

ส่วนม้ากระจอกย่อมล้าหลัง

อาชัญญชาดกที่ ๔ จบ



สารบัญพระไตรปิฎก · Tipiṭaka