พระไตรปิฏก

(พระศาสดาทรงติเตียนพวกภิกษุฉัพพัคคีย์ผู้พูดคำหยาบคาย ตรัสนันทิวิสาลชาดกนี้แล้ว จึงตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๒๘} [๒๘] บุคคลควรพูดแต่คำที่น่าพอใจเท่านั้น

ไม่ควรพูดคำที่ไม่น่าพอใจในเวลาไหน ๆ

เมื่อพราหมณ์พูดคำที่น่าพอใจ

โคนันทิวิสาลจึงลากสัมภาระอันหนักไปได้

ทั้งยังทำให้พราหมณ์ได้ทรัพย์อีกด้วย

ส่วนตนเองก็ปลื้มใจ เพราะการช่วยเหลือนั้น







(พระศาสดาทรงแสดงพระธรรมเทศนาว่า พระตถาคตหาผู้เสมอเหมือนมิได้ทั้งใน อดีตทั้งในปัจจุบัน จึงตรัสพระคาถานี้ว่า)

{๒๙} [๒๙] ในที่ใด ๆ มีธุระหนัก ในที่ใดหนทางเป็นร่องลึก ขรุขระ

ในเวลานั้นแหละ ชนทั้งหลายจะเทียมโคกัณหะ

โคกัณหะนั้นแหละจะนำธุระอันนั้นไปได้







(โคโพธิสัตว์พูดกับน้องซึ่งมีความน้อยใจว่า เขาเลี้ยงด้วยหญ้าและฟาง เลี้ยง สุกรด้วยข้าวต้มและข้าวสวย จึงกล่าวคาถานี้ว่า)