พระไตรปิฏก

(บุรุษชั่วถูกแผ่นดินสูบระลึกถึงโอวาทของอาจารย์ได้ จึงกล่าวรำพันว่า)

{๒๙๓} [๑๔๓] ท่านอาจารย์ปาราสริยะได้กล่าวคำใดไว้ว่า

ท่านอย่าได้ทำความชั่วที่ทำแล้วจะทำตนให้เดือดร้อนในภายหลัง

คำนี้เป็นคำของอาจารย์

{๒๙๔} [๑๔๔] คนทำกรรมใดไว้ย่อมเห็นกรรมนั้นในตน

คนทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี

คนทำกรรมชั่วย่อมได้รับผลชั่ว

คนหว่านพืชเช่นใดย่อมได้รับผลเช่นนั้น







(อำมาตย์โพธิสัตว์ผู้อนุศาสน์อรรถธรรมแก่พระราชาได้กราบทูลพระเทวีว่า)

{๒๙๕} [๑๔๕] บุคคลควรนอบน้อมแก่ผู้ที่นอบน้อม

ควรคบผู้ที่คบด้วย ควรทำกิจแก่ผู้ที่ช่วยทำกิจ

ไม่ควรทำสิ่งที่เป็นประโยชน์ให้แก่

ผู้ปรารถนาสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์

และไม่ควรคบแม้ผู้ที่ไม่ประสงค์จะคบด้วย

{๒๙๖} [๑๔๖] ควรละทิ้งผู้ที่ละทิ้ง และไม่ควรทำความเยื่อใย

ไม่ควรคบกับผู้มีจิตใจเหินห่าง

ควรมองหาผู้อื่น(ที่มีความเยื่อใย)

เหมือนนกรู้ว่า ต้นไม้นี้หมดผลแล้วไปยังต้นไม้อื่น

เพราะว่าโลกกว้างใหญ่