พระไตรปิฏก

(อาจารย์เจรจากับการันทิยโพธิสัตว์ว่า)

{๗๒๗} [๓๔] เจ้าคนเดียวรีบเกินไป ยกหินก้อนใหญ่ทิ้งลงไปที่ซอกเขาในป่า

นี่เจ้าการันทิยะ จะมีประโยชน์อะไรแก่เจ้า

ด้วยการทิ้งก้อนหินลงที่ซอกเขานี้

(การันทิยโพธิสัตว์ฟังคำของท่านแล้ว ประสงค์จะปลุกอาจารย์ให้รู้สึก จึงกล่าวว่า)

{๗๒๘} [๓๕] กระผมเกลี่ยก้อนดินและก้อนหินลงไป

จะกระทำแผ่นดินใหญ่นี้ซึ่งมีสาครเป็นขอบเขต

ให้เรียบเสมอดังฝ่ามือ

เพราะฉะนั้น กระผมจึงทิ้งก้อนหินลงไปที่ซอกเขา

(พราหมณ์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๗๒๙} [๓๖] มนุษย์คนเดียวไม่สามารถทำแผ่นดินนี้ให้สม่ำเสมอดังฝ่ามือได้

นี่เจ้าการันทิยะ เราสำคัญว่า

เจ้าเมื่อปรารถนาจะทำซอกเขานี้ให้เต็ม

จะต้องละชีวโลกไปเสียก่อน

(การันทิยโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

{๗๓๐} [๓๗] ถ้ามนุษย์คนเดียวไม่สามารถจะทำแผ่นดินใหญ่ให้เสมอได้

ท่านพราหมณ์ ท่านก็เหมือนกัน จักนำมนุษย์เหล่านี้

ซึ่งมีความเห็นต่าง ๆ กันมาสู่อำนาจของตนไม่ได้

(อาจารย์ได้ฟังดังนั้นรู้ว่าตัวพลาดไปแล้ว จึงกล่าวว่า)

{๗๓๑} [๓๘] เจ้าการันทิยะ เจ้าได้บอกข้อความที่เป็นจริงแก่เราโดยย่อ

ข้อนี้เป็นเช่นนั้น แผ่นดินนี้มนุษย์ไม่สามารถจะทำให้เสมอได้ฉันใด

มนุษย์ทั้งหลายก็ฉันนั้น