พระไตรปิฏก

(พญาหงส์ปรึกษากับปลาสเทวดาว่า)

{๗๙๘} [๑๐๕] พญาหงส์ได้กล่าวกับปลาสเทวดาว่า

นี่เพื่อน ต้นไทรงอกติดอยู่ที่ค่าคบของท่าน

มันงอกขึ้นเพื่อจะตัดสิ่งอันเป็นที่รักของท่าน

(ปลาสเทวดาไม่เชื่อคำของพญาหงส์ จึงกล่าวว่า )

{๗๙๙} [๑๐๖] ต้นไทรจงเจริญเติบโตขึ้นเถิด

ข้าพเจ้าจะเป็นที่พึ่งของต้นไทรนั้นเหมือนบิดาและมารดา

และต้นไทรนั้นจะเป็นที่พึ่งของข้าพเจ้าเหมือนกัน

(พญาหงส์กล่าวว่า)

{๘๐๐} [๑๐๗] เพราะเหตุใด ท่านจึงปล่อยให้ต้นไม้ที่น่ากลัวดุจข้าศึก

เจริญเติบโตที่ค่าคบ เหตุนั้น ข้าพเจ้าจะขอเตือนท่านแล้วจะไป

การเจริญเติบโตของต้นไทรนั้น ข้าพเจ้าไม่เห็นด้วย

(ต่อมารุกขเทวดานั้นคร่ำครวญอยู่ว่า)

{๘๐๑} [๑๐๘] บัดนี้ ไทรต้นนี้แหละ ทำให้เราหวาดกลัว

เพราะไม่เชื่อฟังคำของพญาหงส์

ซึ่งเป็นถ้อยคำอันสำคัญปานประหนึ่งว่าขุนเขาสิเนรุราช

ภัยอันใหญ่หลวงจึงมาถึงเราแล้ว

(พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสพระคาถาว่า)

{๘๐๒} [๑๐๙] ผู้ใดเมื่อเจริญขึ้นกลับกัดกินที่พึ่งอาศัยของตน

ความเจริญของผู้นั้นผู้ฉลาดไม่สรรเสริญ

นักปราชญ์รังเกียจความพินาศ

จึงพยายามกำจัดรากเหง้าของอันตรายนั้น