พระไตรปิฏก

(พราหมณ์กล่าวสดุดีพระราชาว่า)

{๑๐๑๙} [๕๑] พระเจ้าชนกทรงได้ลาภดีแล้วที่ได้ทรงพบเสนกะผู้มีปัญญาดี

พราหมณ์ ท่านเปิดเผยข้อที่ปกปิดได้หนอ

เห็นทุกสิ่งทุกอย่าง ญาณของท่านมีกำลังยิ่งนัก

(พราหมณ์ต้องการจะสดุดีเสนกบัณฑิต จึงกล่าวว่า)

[๕๒] ข้าพเจ้ามีทรัพย์อยู่ ๗๐๐ กหาปณะนี้

เชิญรับไปทั้งหมดเถิด ข้าพเจ้าให้ท่าน

เพราะข้าพเจ้าได้ชีวิตในวันนี้ก็เพราะท่าน

ซ้ำท่านยังได้ทำความสวัสดีแก่ภรรยาของข้าพเจ้าด้วย

(เสนกบัณฑิตกล่าวว่า)

{๑๐๒๐} [๕๓] บัณฑิตทั้งหลายย่อมไม่รับค่าจ้าง

เพราะคาถาอันวิจิตรที่กล่าวดีแล้ว พ่อพราหมณ์

แต่นี้ไป ขอให้คนทั้งหลายจงช่วยกันให้ทรัพย์แก่ท่าน

ท่านจงนำไปยังที่อยู่ของตนเถิด







(พระราชาตรัสถามฤๅษีอัฏฐิเสนะว่า)

{๑๐๒๑} [๕๔] พระคุณเจ้าอัฏฐิเสนะ โยมไม่รู้จักวณิพกพวกนี้เลย

แต่พวกเขาได้พร้อมใจกันมาขอกับโยม

ทำไมพระคุณเจ้าจึงไม่ขอโยมบ้าง

(ฤๅษีอัฏฐิเสนะทูลตอบว่า)

{๑๐๒๒} [๕๕] ผู้ขอย่อมไม่เป็นที่รัก ผู้ไม่ให้ของที่ขอก็ไม่เป็นที่รัก

เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงไม่ขอมหาบพิตร

ขอความหมางใจอย่าได้มีแก่อาตมภาพเลย