พระไตรปิฏก

(พระราชเทวีกราบทูลพระราชาว่า)

{๑๑๐๘} [๑๔๔] ขอเดชะพระองค์ผู้องอาจประดุจพญากุญชร

ผู้เป็นใหญ่ในกุศลธรรม

พระองค์ตรัสพระคาถาอยู่เนือง ๆ

ขอเดชะพระองค์ผู้ผดุงแคว้นให้เจริญ

หม่อมฉันขอทูลถามพระองค์

ขอพระองค์ผู้มีพระหทัยเบิกบานอย่างยิ่งตรัสบอกเถิด

(พระราชาตรัสกับพระราชเทวีว่า)

{๑๑๐๙} [๑๔๕] เราได้เกิดในตระกูลหนึ่งในเมืองนี้เอง

เป็นคนรับจ้าง ทำงานให้คนอื่น เป็นผู้สำรวมศีล

[๑๔๖] เราออกไปทำงานได้เห็นสมณะ ๔ รูป

สมบูรณ์ด้วยอาจาระและศีล เยือกเย็น ไม่มีอาสวะ

[๑๔๗] เรายังจิตให้เลื่อมใสในสมณะเหล่านั้น

นิมนต์ให้นั่งบนเครื่องลาดที่ทำด้วยใบไม้ เลื่อมใสแล้ว

ได้ถวายขนมกุมมาสแด่พุทธเจ้าทั้งหลายด้วยมือทั้ง ๒ ของตน

[๑๔๘] กุศลกรรมนั้นได้มีผลแก่เราเช่นนี้

เราได้เสวยราชสมบัตินี้

คือแผ่นดินที่ประเสริฐมั่งคั่งสมบูรณ์

(พระราชเทวีตรัสสดุดีพระราชาว่า)

{๑๑๑๐} [๑๔๙] พระองค์เมื่อพระราชทานให้ ก็จงเสวยเถิด

อย่าได้ทรงประมาท

ขอเดชะพระองค์ผู้เป็นใหญ่ในกุศลธรรม

ขอพระองค์ทรงประกาศธรรมจักรให้เป็นไป

ขอเดชะพระราชาผู้เป็นใหญ่ในกุศลธรรม

ขอพระองค์อย่าประพฤติอธรรม จงทรงรักษาธรรมเถิด