พระไตรปิฏก

(ปุโรหิตคิดถึงภรรยา จึงบ่นเพ้อว่า)

{๑๑๑๕} [๑๕๕] ความกระสันของข้าพเจ้ากับหญิงผู้หวาดกลัวซึ่งอยู่ไม่ไกล

จักทำให้ข้าพเจ้าผอมเหลืองแน่

เหมือนกิ่งไม้ทำให้เจ้าปรันตปะผอมเหลือง

{๑๑๑๖} [๑๕๖] แม่กานดาผู้มีความงามหาที่ติมิได้

อยู่ในบ้านก็ยังจักทำให้ข้าพเจ้าเศร้าโศก

จักกระทำให้ข้าพเจ้าผอมเหลือง

เหมือนกิ่งไม้ทำให้เจ้าปรันตปะผอมเหลือง

{๑๑๑๗} [๑๕๗] หางตาที่หยาดเยิ้มซึ่งเจ้าหล่อนชำเลืองมา

การยิ้มและการเจรจา

จักกระทำให้ข้าพเจ้าผอมเหลือง

เหมือนกิ่งไม้ทำให้เจ้าปรันตปะผอมเหลือง

(ปรันตปะกล่าวกับพระกุมารว่า)

{๑๑๑๘} [๑๕๘] เสียงนั้นได้มาแน่แล้ว

เสียงนั้นได้บอกแก่ท่านแน่แล้ว

ผู้ที่สั่นกิ่งไม้นั้นได้บอกเหตุนั้นแน่

{๑๑๑๙} [๑๕๙] สิ่งที่เราผู้เป็นคนโง่คิดแล้วว่า

ก็ในคราวนั้น คนหรือสัตว์ได้ทำกิ่งไม้ให้ไหว

สิ่งนี้แลได้มาถึงแล้ว

(พระกุมารตรัสว่า)

{๑๑๒๐} [๑๖๐] เจ้าได้สำนึกแล้วซิว่า ตามที่เจ้าได้ฆ่าพ่อของเรา

เอากิ่งไม้ปิดไว้คอยระแวงอยู่ว่า ภัยจักมาถึงตัวเรา