พระไตรปิฏก

{๑๒๗๙} [๗๔] ถึงเราก็กินเนื้อ ผลไม้ และข้าวที่ปรุงด้วยเกลือและน้ำนม

เรากินอาหารอันมีรสเลิศในหมู่มนุษย์

เหมือนผู้กล้าหาญ มีชัยชนะในสงคราม

ไฉนผิวพรรณของเราจึงไม่เป็นเช่นกับเจ้าเล่า นกจักรพากเอ๋ย

(นกจักรพากกล่าวว่า)

{๑๒๘๐} [๗๕] เจ้ากินของที่ไม่บริสุทธิ์ โฉบเอาเมื่อเขาเผลอ

ชื่อว่าได้ข้าวและน้ำด้วยความลำบาก

กา เจ้าไม่ชอบผลไม้หรือเนื้อกลางป่าช้า

{๑๒๘๑} [๗๖] นี่กา ผู้ใดได้ของกิน มาด้วยกรรมอันหยาบช้า

เมื่อเขาเผลอก็โฉบเอามากิน

ในภายหลัง ผู้นั้น ตนเองก็ติเตียน

และเขาถูกตนและผู้อื่นติเตียนแล้ว ย่อมละผิวพรรณและกำลัง

{๑๒๘๒} [๗๗] หากว่าผู้ใดบริโภคของแม้น้อย แต่เป็นของเย็น

ไม่เบียดเบียนผู้อื่นด้วยกรรมที่ไม่หยาบช้า

ผู้นั้นย่อมมีทั้งกำลังและผิวพรรณในกาลนั้น

เพราะผิวพรรณทั้งปวงหามีเพราะอาหารเพียงอย่างเดียวไม่ ๑







(นางกุมาริกากล่าวกับดาบสหนุ่มว่า)

{๑๒๘๓} ๗๘] พวกที่บำเพ็ญตบะอดกลั้นอยู่ในบ้านยังประเสริฐกว่าท่าน

ผู้อดกลั้นบำเพ็ญตบะอยู่ในเสนาสนะอันสงัดในป่า

๑ ผิวพรรณงามเพราะเหตุ ๔ ประการ คือ (๑) อาหาร (๒) อากาศ (๓) ความคิด (๔) การงานที่ทำ (ขุ.ชา.อ. ๕/๗๗/๓๔๔)