พระไตรปิฏก

{๑๓๒๕} [๗] คนเหล่าใดละทิ้งทรัพย์เป็นจำนวนมาก

ไม่พิจารณาหนทางที่ยังมิได้ใคร่ครวญ

คนเหล่านั้นต้องเป็นผู้ทูนจักรไว้

{๑๓๒๖} [๘] บัณฑิตพึงพิจารณาการงานและโภคะอันไพบูลย์

เมื่ออยากได้ก็อย่าพึงส้องเสพสิ่งที่ประกอบด้วยความฉิบหาย

พึงทำตามคำบอกกล่าวของผู้อนุเคราะห์ทั้งหลาย

บุคคลเช่นนั้นจักรก็จะไม่พึงกล้ำกราย

(นายมิตตวินทกะถามว่า)

{๑๓๒๗} [๙] เทพผู้ควรบูชา จักรบนศีรษะของข้าพเจ้า

จะอยู่นานสักเท่าไรเล่าหนอ กี่พันปี

ข้าพเจ้าถามแล้ว ขอท่านจงบอกเรื่องนั้นแก่ข้าพเจ้า

(รุกขเทวดาตอบว่า)

{๑๓๒๘} [๑๐] มิตตวินทกะ ท่านจงฟังข้าพเจ้า

เจ้าต้องระลึกถึงให้มาก ตระหนักไว้โดยยิ่ง

จักรยังคงพัดผันอยู่บนศีรษะของเจ้า

เมื่อเจ้ามีชีวิตอยู่ ก็จะไม่พ้นมันหรอก







(ท้าวสักกะตรัสกับฤๅษีกัณหะว่า)

{๑๓๒๙} [๑๑] ชายคนนี้ผิวดำหนอ บริโภคอาหารสีดำ

อยู่ในภูมิประเทศสีดำ เราไม่ชอบใจเลย

(ฤๅษีกัณหะกล่าวว่า)

{๑๓๓๐} [๑๒] ท้าวสุชัมบดีสักกเทวราช เพราะผิวไม่นับว่าเป็นคนดำ

เพราะพราหมณ์มีความดีเป็นแก่นในภายใน

ผู้ที่มีกรรมชั่วนั่นแหละ นับว่าเป็นคนดำ